و کمر و کیش ره
ره که ره که ره
همیشه فکر ایکنُم اهنگمَ گوش ایدی
زخملِ بین عقل و دِلَ جوش ایدی
هم یکه یه لحظه مه زندگیت جا دارم
امیدوار ویبم انگار هنی راه دارم
عشق پاداشیه که خدا ومو داده
هرکه و حق خوش جدا جدا ومو داده
همی الانم ایگم اشتباه نکردمه
اه صدا نکردمه چون گناه نکردمه
به اندازی شعر سعدی دوست دارم
اندازی اهنگ بعدی دوست دارم
اندازی صد سال تنهایی دوست دارم
اندازی شهر ماکاندو دوست دارم
و کمر و کیش ره
ره که ره که ره
بووی چقه بی یک ایخندسیم
ایقه ایخندسیم که ایپکسیم
باد و بارون برف در کار بیدن
غم غصه جا نداشتن بیکار بیدن
سکش مث ماه بی
سه کس بی گناه بی
خم خشو خدا
دَ تا اخرش بخونیت
ایخو یکی بو بفهمه
تا صب بگی نفهمه
ره پسشم ناوُ
و گپ کم ناوُ
وَ خرجش نره
مه گوشش نره
و همیشه تینا تَرُم
خل خدا مه سرم
چندو بوخشمت
ارزش ننهی
یه بنی دَ نهی
خراب کردی عزیز
کاش تمام عمرمه صرف یکی بکردمی
او همه داریینه مه یه قلکی بکردمی
ایسو وَ دردم ایخه اوسو فقط وَم ایخه
ریتوم که
ایسکه ایطور وابی
فاصلمو گور وابی
کینه سر دور وابی
بیو درسش کو
جالب نبود ب نظر من
عالی! هم شعر و هم آهنگ